In gesprek met Ahmed Kaya en zijn gezin over vluchten, integratie en samenleven

Deze tekst is automatisch gegenereerd en kan fouten bevatten. 

Dit is de stem van Zeist. In deze podcast stapt burgemeester Langenacker op de fiets en gaat ze in gesprek met inwoners uit alle delen van onze gemeente, over wat er echt speelt, wat ons verbindt en wat Zeist zo bijzonder maakt. Van kleine momenten tot grote verhalen.

Ik ben bijna bij het huis van een Turks gezin dat vanavond met mij en mijn man de iftarmaaltijd wil nuttigen. Het is een gezin dat nogal wat heeft meegemaakt. Ze zijn gevlucht uit Turkije en wonen inmiddels bijna twee jaar in Zeist. Ze hebben aangegeven dat ze graag hun verhaal met mij willen delen, maar ook samen de maaltijd willen nuttigen, want voor hen is de ramadan en de iftar een mooie manier om in verbinding te komen met hun buren, hun omgeving en dus ook met mij als burgemeester. Hier op nummer 10 gaat het gebeuren.

In de woonkamer staat een prachtig gedekte tafel. De Turkse familie is bijna klaar voor de iftarmaaltijd. Ahmed wijst mij een plek aan tafel, terwijl zijn vrouw Funda nog schalen uit de keuken haalt. De drie kinderen kijken op hun telefoon om te zien hoe laat het is, want de maaltijd begint exact bij zonsondergang.

We beginnen traditioneel met een dadel en water. Daarna volgt een kom yoghurt-kruidensoep met vers brood. Terwijl we eten, vraag ik Funda hoe het voor haar is om tijdens de ramadan de hele dag niet te eten, maar wel uitgebreid te koken.

Ze vertelt dat het vasten voor haar niet het moeilijkste is. Het leven is vooral druk: drie kinderen naar school brengen en ophalen, huiswerk, vriendjes over de vloer, sporten en het volgen van hun favoriete Turkse voetbalclub, Beşiktaş.

Terwijl de jongens even van tafel gaan om te kijken of hun club heeft gescoord, vraag ik Ahmed naar zijn verleden. Hij vertelt dat hij een goede baan had bij een internationaal bedrijf dat de Turkse overheid adviseerde. Hij reisde veel en zij hadden een goed leven in Ankara. Tot de mislukte couppoging in 2016. Vanaf dat moment veranderde alles.

Vanwege zijn internationale contacten werden Ahmed en zijn collega’s ontslagen. Hun paspoorten werden ingenomen en ze werden gearresteerd. Ahmed vertelt dat hij werd beschuldigd van terrorisme, zonder dat er enig bewijs werd getoond. Hij zat drie maanden in de gevangenis. Hij had verhalen gehoord over martelingen en zware omstandigheden. Veel mensen zaten maanden of jaren vast zonder aanklacht.

Uiteindelijk kreeg Ahmed zes jaar en drie maanden gevangenisstraf opgelegd. Hij kan niet terug naar Turkije, want dan zou hij opnieuw worden opgepakt. Zijn vrouw en kinderen leefden 2,5 jaar zonder hem, alleen in Turkije. Ze konden alleen via videobellen contact houden.

Funda vertelt over de angst die ze jarenlang voelde: het geluid van de deurbel kon al paniek veroorzaken. In hun omgeving werden vrouwen bezocht door de politie die vroeg waar hun man was. Bij haar is dat gelukkig nooit gebeurd, maar de angst bleef.

Ik zie de emotie in haar ogen. Het moet een verschrikkelijke tijd zijn geweest. Toch gaat het gesprek verder, want er wordt alweer een volgend gerecht op tafel gezet.

We praten over hun leven in Zeist. Ze wonen hier nu bijna twee jaar. Funda vertelt dat ze Nederland vanaf de eerste dag fijn vindt: vriendelijk, open en veilig. Het grootste verschil met Turkije is dat ze hier alles kunnen zeggen zonder bang te hoeven zijn.

Ahmed vertelt dat ze veel waarderen aan Nederland, maar dat ze hun familie en hun land soms missen. Tegelijkertijd zijn ze trots op wat ze hier hebben opgebouwd. Hun kinderen zijn veilig, gaan naar school, leren Nederlands en voelen zich thuis.

Ik vraag wat zij als Turkse Nederlanders toevoegen aan Zeist, waar wij als samenleving van kunnen leren. Funda vertelt dat gastvrijheid een belangrijk onderdeel is van hun cultuur: altijd eten en drinken aanbieden aan gasten, ruimhartig zijn. Ze merkt dat dit soms verschilt van de Nederlandse nuchterheid, maar dat het samenleven hierdoor juist leuker wordt.

Ook vertellen ze hoe ze soms botsen met de Nederlandse regelvastheid, bijvoorbeeld rondom openingstijden van supermarkten. In Turkije is er meer spontane flexibiliteit, in Nederland meer duidelijke regels. Maar ook daarin kunnen beide culturen elkaar aanvullen.

Het dessert wordt geserveerd: zelfgemaakte pudding in glazen met laagjes chocolade, en natuurlijk verse Turkse thee. De maaltijd staat, zoals altijd tijdens de ramadan, in het teken van samen zijn, bezinning en verbinding. Voor een gezin dat zoveel angst heeft gekend, is het extra bijzonder om weer in vrijheid samen te kunnen eten.

Aan het einde van de avond bedanken Ahmed en Funda mij. Ze zijn blij met ons bezoek; voor mij was het net zo waardevol.

Ik hoop dat u als luisteraar, net als ik, bent geraakt door het verhaal van een gezin op de vlucht. We hebben allemaal wel een beeld van wat vluchten betekent, maar als je hoort wat een gezin daadwerkelijk heeft meegemaakt, gevangenschap, angst, jarenlange onzekerheid, dan komt het echt binnen. Tegelijk zie je hun veerkracht: hoe snel ze de taal oppakken, hoe hun kinderen hun plek vinden op school, hoe zij samen opnieuw beginnen.

Dit was een aflevering van De Stem van Zeist.
Heeft u een stem die gehoord moet worden? Bezoek zeist.nl/contact.
Deel deze podcast met uw buren, collega’s en vrienden en druk op ‘volgen’ zodat u geen aflevering mist.
Vindt u deze podcast waardevol? Geef ons dan vijf sterren in uw podcastapp, zo kunnen anderen hem makkelijker vinden.

Tot de volgende keer.