In gesprek met Evert Brouwers over jongeren, kansen en samenleven in Vollenhove

Deze tekst is automatisch gegenereerd en kan fouten bevatten. 

Dit is De Stem van Zeist. In deze podcast stapt burgemeester Joyce Langenacker op de fiets en gaat ze in gesprek met inwoners uit alle delen van onze gemeente. Over wat er echt speelt, wat ons verbindt en wat Zeist zo bijzonder maakt. Van kleine momenten tot grote verhalen. Dit is De Stem van Zeist.

Nou Evert, wat fijn om je hier in Vollenhove te ontmoeten.

Goedemiddag. Eens gelijk.

Want dit is jouw werkgebied hè?

In deze aflevering ben ik op pad met Evert Brouwers, de jongerenwerker uit Zeist-Noord. Hij werkt in Vollenhove, de Verzetswijk en het Staatsliedenkwartier. Aan de jongeren hier in de buurt hoef ik Evert niet voor te stellen. Ze kennen hem allemaal en dat gaan we zo zeker horen. Hoe hij zijn roeping vond, is een bijzonder verhaal. Hij vertelt het me, terwijl we vanaf zijn werkplek de Laan van Vollenhove aflopen, richting het winkelcentrum.

Ik heb vanaf mijn zeventiende een profcontract getekend als voetballer. En als voetballer had ik heel veel vrije tijd na het voetballen, ’s ochtends. En toen was ik heel veel in de wijk, was ik bezig met jongeren en was ik altijd al potjes, toernooitjes en allerlei voetbalspelletjes aan het organiseren voor jeugd en jongeren. En toen kreeg ik eigenlijk het gevoel van: hé, dit ligt me wel. Ik kan echt tot ze doordringen. En wie weet wil ik hier later wel iets mee.

Dus na mijn voetbalcarrière belandde ik een beetje in een zwart gat. En toen dacht ik ineens: hé, weet je, ik heb toch wel meer te bieden dan wat ik nu allemaal aan het doen ben. Want ik heb allerlei baantjes gehad die ik niet zo heel prettig vond. En toen dacht ik: als ik het niet probeer, dan weet ik het niet. Dus ik had toen mijn hele levensverhaal verteld, waarin ik dus ook had verteld dat ik in een zwart gat beland was, dat ik geen diploma’s heb, maar toch het idee had dat ik heel veel zou kunnen toevoegen.

Hij stuurde een open sollicitatie met zijn levensverhaal naar Stichting Meander Omnium, de welzijnsorganisatie in Zeist. Hij werd aangenomen. En inmiddels loopt hij al vijf jaar als jongerenwerker in Noord op straat. Betekent dat voetbal waar jij zo mee bent opgegroeid en waar je eigenlijk prof in wilde worden ook nog iets in je werk? Voetbal je bijvoorbeeld veel met de jongeren?

Ik gebruik het wel als middel om de jongeren dichtbij me te hebben. En om door middel van voetbalspelletjes heel veel contact met ze te maken. Toevallig is dit ook echt een wijk waar voetbal enorm aanslaat. Ik heb met het project FC Vollenhove elke week een sportactiviteit. En als we niet voetballen, heb ik altijd minder jongeren. En uiteindelijk is sport en activiteiten organiseren voor ons altijd een middel om in contact te komen. Dus ja, je luistert ook naar de behoeften. En om die reden ben ik toch ook wel in mijn werk nog steeds best wel vaak bezig met voetbal. Maar dat komt gewoon omdat de jongeren dat gewoon geweldig vinden. En ze vinden het ook leuk als ik af en toe eens een potje meedoe.

Hé, en wat maakt dat jongerenwerk wat jij doet zo bijzonder? Waar haal jij je energie uit?

Ik vind het geweldig om te zien dat ik door middel van mijn rol als vertrouwenspersoon in de wijk best wel een grote impact kan hebben. Ik denk dat voor heel veel gezinnen, dus niet alleen voor jongeren, ik heel vaak het eerste aanspreekpunt ben. En dat vind ik een hele eer.

Betekent dat dan ook dat ze veel met jou delen, begrijp ik?

Ja.

Ook dingen die minder leuk zijn.

Ja, exact.

Ja, zeker. Ik weet ook heel vaak hoe de thuissituaties van een bepaalde jongen in elkaar zitten. En je probeert daar ook op in te spelen. En je probeert ook in samenwerking met de netwerkpartners iets te kunnen betekenen. Ik heb bijvoorbeeld voor heel veel jongeren ook een sportfondsaanvraag gedaan, zodat de jongeren gewoon kunnen sporten. En ze weten me daar ook voor te vinden. Ze schamen zich niet daarvoor. En dat vind ik ook iets heel moois.

We slaan de hoek om bij het Chinees restaurant, de grote meubelzaak en de supermarkt. Hier sta je voor het winkelcentrum. En in de geur van de viskraam vertelt Evert me waarom hij hier vaak te vinden is.

Dit is ook wel een plek waar veel mensen elkaar ontmoeten. Vollenhove staat voor mij ook wel bekend als een wijk waar iedereen elkaar kent. En waar er vanuit verschillende nationaliteiten ook wel goed met elkaar omgegaan wordt. Zo zie je bijvoorbeeld nu ook dat er een nieuwe kapperszaak is geopend, Barber North. Ik ga daar zelf ook naartoe. En dat is niet geheel toevallig. Dat is ook omdat je dan langs loopt, contact maakt. Jongeren gaan daar graag naartoe.

Dus het jongerenwerker zijn is niet alleen maar jongeren spreken, noem ik het maar even, maar ook heel zichtbaar zijn in de wijk.

Klopt.

En rondlopen, maar ook laten zien dat jij ook onderdeel bent van die wijk, als ik het goed begrijp.

Ja.

Want we lopen hier zo langzaam langs inderdaad dit centrum. We gaan nu langs de flats lopen. Jij noemde net al even dat jij door heel veel jongeren in vertrouwen wordt genomen. Dat betekent dat jij waarschijnlijk heel veel van die huizen die we hier zien in die flats ook wel eens misschien van binnen hebt gezien. Omdat je met jongeren of met hun ouders het gesprek hebt gevoerd. Waar gaan die gesprekken dan over? Los van misschien die sportpas waar je het net over had.

Dat is super uiteenlopend. Dat kan gaan over jongeren waar ouders zich zorgen over maken, omdat ze bijvoorbeeld laat thuiskomen. Of omdat ouders twijfels hebben bij de vrienden die ze hebben uitgekozen. Of omdat jongens op school vastlopen. Zo zijn er ook jongeren die mij om advies vragen omtrent het kiezen van bijvoorbeeld een middelbare school. Ik probeer eigenlijk op alle vlakken de mensen te voorzien van goed advies.

Dat is mooi. Nou hoorde ik je ook net zeggen dat je ook soms met ouders het gesprek voert. Maar ik kan me voorstellen dat er soms onderwerpen zijn waar jongeren jou in vertrouwen nemen en liever niet willen dat hun ouders dat weten, komen of horen. Klopt dat?

Herken je dat?

Je lacht erom.

Op het moment dat ik iets in vertrouwen heb gehoord, laten we zeggen een jongen die een dagje heeft gespijbeld of iets, en hij deelt zijn verhaal bijvoorbeeld, en hij wil liever niet dat zijn ouders het weten. En ik kan er wel voor zorgen dat het bijvoorbeeld niet meer gebeurt, dan zie ik geen noodzaak vanuit mezelf om dat verhaal bij de ouders neer te leggen. Want dat zou ook mijn vertrouwensband met die jongen enorm schaden. Dan zal het nooit meer een keer zijn dat hij me dat gaat toevertrouwen.

Ja, dus jij kijkt per situatie of iets nodig is. Als je iemand weer, ik noem het maar, in het gareel kunt krijgen zonder daar ook de ouders bij te betrekken, en het niet zo zwaar is, dan hoeft dat ook niet. Want dan gaat het vertrouwen van de jongeren met jou voor.

Ja, dat gaat wel voor. Ik heb onlangs bijvoorbeeld een situatie gehad met een jongere waarvan ik wist dat hij vuurwerk had afgestoken op een schoolplein ook. En ik heb het gesprek gevoerd met deze jongen. We gaan deze week nog naar de desbetreffende school toe om excuses aan te bieden. Maar zijn vader hoeft daar nu niks van te weten. Ik vind het al heel moedig van hem dat hij zijn excuses wil aanbieden en dat hij ook erkent dat hij fout zit. En dan is het voor mij daarna wel klaar.

Ja, dat vind ik mooi dat je dat op deze manier toch voor elkaar krijgt. Want het doel is, neem ik aan, dat ze er ook weer van leren. En dat ze hopelijk in de toekomst zich op een andere manier gedragen of dit soort dingen niet meer doen. En tegelijkertijd zijn het jongeren die ook misschien af en toe gewoon fouten maken.

En dat mag, want die heb ik ook gemaakt. Ik ben ook niet altijd een lieverdje geweest.

Wat deed je dan? Is er iets wat je wilt delen?

Ja, gewoon buiten met jongeren. Vroeger was het natuurlijk minder zoals nu met de iPads en met het gamen. Dus we waren heel veel op straat. En ja, dan was het ook wel eens na een potje voetballen wat rottigheid uithalen. En ja goed, ik zie dat af en toe nog wel eens gebeuren. Als het binnen de grenzen blijft, vind ik dat er op een bepaalde manier ook wel bij hoort. Alleen, ik wil ze er wel bewust van maken dat bijvoorbeeld vuurwerk afsteken op een schoolplein, dat vind ik een stap te ver gaan. Dat is geen rottigheid meer uithalen, dat is gevaarlijk. Dus dan voel ik me wel genoodzaakt om daar een stukje bewustzijn in te creëren bij de jongeren. En ook om zeker een excuusgesprek aan te gaan met de school.

Ja, nou mooi dat je dat doet. We hebben de eerste flats gehad. Waar lopen we nu naartoe?

We lopen nu langs de weggeefwinkel. Dat is ook een heel mooi initiatief in de wijk. Daar worden heel veel spullen, zoals gewoon echt kleding, ook meubilair, eigenlijk van alles en nog wat, gebracht door mensen in Zeist. En dat kan gratis opgehaald worden door mensen die het wat minder goed hebben. Dat vind ik ook echt iets heel moois.

En zie je dat er hier in Vollenhove dat dat nodig is, die voorziening, noem ik het maar?

Ik durf niet te zeggen dat er enkel mensen in de rij staan die uit Vollenhove komen. Ik weet wel dat er heel veel mensen op afkomen. Dus het is wel keihard nodig dat er zoiets is, denk ik.

En hoe zie je dat bij de jongeren die je tegenkomt? Hebben die het soms thuis ook best zwaar hier in de wijk?

Jawel, dat merk je wel. Je probeert wel dat gesprek ook te voeren, al is dat natuurlijk af en toe best wel ingewikkeld. Maar soms vertellen ze het wel. Dat er weinig te besteden is en of ik ze op bepaalde vlakken kan helpen. Zoals ik net zei, bijvoorbeeld een sportfonds aanvragen. Of dat ouders zelf voor een zwemdiploma willen gaan. Dat maak je wel eens mee, dat dat dan niet zelf betaald kan worden.

We kijken naar de enorme zogeheten Montessori-flats. Ik tel dertien verdiepingen en ik besef dat er veel schuilgaat achter de deuren aan de galerijen. En dat veel jongeren het nummer van Evert in hun telefoon hebben.

Ik heb ook een jongen gehad die ineens midden in een ruzie was beland, ook tussen vader en moeder. Uiteindelijk zijn de ouders ook gescheiden. Die jongen heeft daar heel veel steun gezocht bij mij.

Oké, want wat kun je dan op zo’n moment voor zo’n jongen betekenen?

Ja, het is gewoon heel moeilijk. Je moet er gewoon voor hem zijn. Maar het is niet dat mijn woorden in één keer de pijn verzachten. Het is natuurlijk voor kinderen altijd heel heftig als de ouders uit elkaar gaan. En soms zien ze het al aankomen. En soms is het in één keer door een bepaalde situatie ontstaan, zoals in dit geval. En dan is het vaak wel net even iets heftiger.

Dus ja, en dan probeer je er gewoon als vertrouwenspersoon of als een soort grote broer te zijn voor die jongeren. En ja, ik denk dat ik op die manier best wel veel verschil maak.

Nou, mooi als je daar een rol in kunt spelen. Waar gaan we nu naartoe, Evert?

We lopen nu het park in.

Oké.

Ja, bij De Op Dreef. Dat is de basisschool in de wijk.

We zetten nog geen tien stappen in het bos en we lopen tegen een vader aan die foto’s aan het maken is van zijn zoon Shahid.

Goeiedag.

We zijn een interview aan het doen. Bent u foto’s aan het maken?

Ik ben foto’s aan het maken, ja, dat klopt. Evert, jullie kennen Evert.

Iedereen kent Evert natuurlijk. Evert is zo belangrijk voor Zeist en voor de jongeren. Dus dan moeten we wel Evert kennen.

Iedereen kent hem en het is ook belangrijk werk wat hij doet.

We hebben Evert nodig voor Zeist, voor de jongeren. Zeker hebben we nodig. We zijn er heel blij mee.

En hoe is dat bij jou? Ken jij Evert ook?

Ja. Hij regelt heel veel dingen bij mijn school. En hij regelt heel veel leuke activiteiten.

En wat vind jij nou een leuke activiteit?

Voetballen.

Dus er wordt gevoetbald?

Ja, zoals ik al zei.

Dan heb je een goed voorbeeld in ieder geval, toch?

Jongerenwerk is ook veel breder dan bijvoorbeeld je focussen op de meest dominante, vervelende doelgroepen. Met Shahid heb je een jongen die weer moet werken aan andere punten. Dat bespreek ik bijvoorbeeld ook met zijn vader. En Shahid maakt hele grote stappen. Shahid durft wat meer voor zichzelf te kiezen. Shahid is altijd heel aardig. Hij wordt altijd aardig gevonden door alle andere leerlingen op school bijvoorbeeld. En nu leert Shahid langzaam ook eens voor zichzelf te kiezen. Ik denk dat dat bij Shahid een mooi punt is van de afgelopen maanden waar hij aan gewerkt heeft.

Ik ben onder de indruk dat jij deze jongen en zijn vader kent. Ken je nou veel kinderen en jongeren uit Vollenhove?

Ik denk bijna allemaal wel.

En hoe doe je dat?

Klinkt heel simpel, maar dat is wel echt het antwoord: je moet er gewoon zijn.

Oké, ik zie daar nog twee jongeren zitten en staan.

Ja, dat zijn ook twee bekenden van mij.

Oh ja?

Ja.

Hai, wacht even hoor. Ik geef je even de microfoon.

Hai, aangenaam. Ridouan.

En weer twee bekenden van Evert. Ridouan werkt inmiddels als elektricien. En Nizar zit op het voortgezet onderwijs. Ze kennen Evert ook al jaren. En niet alleen van het buitenvoetballen.

Hij gaat ook meedoen aan een cursus. En Ridouan heeft al een keer meegedaan aan een cursus.

Wat voor cursus is dat?

Het heet Jong Leiders. Ik heb daar vroeger zelf aan meegedaan. Ik vind het gewoon heel belangrijk dat kinderen bijvoorbeeld een module krijgen waarin ze leren omgaan met groepsdruk. Waarin ze leren presenteren, organiseren. Nadenken ook over hun eigen leefomgeving. Zo meteen bijvoorbeeld met oud en nieuw wordt dat ook een belangrijk item: dat ze echt gaan nadenken van: hé oké, dit is wel mijn buurt. Waarom zou ik een prullenbakje laten ontploffen? Om het even iets geks te noemen. Dus dat bewustzijn creëren bij de jongeren vind ik heel belangrijk.

En hoe selecteer jij dan die jongeren die je wilt laten deelnemen aan Jong Leiders?

Ja, ik heb er echt heel veel mee laten doen. Maar dat komt omdat ik er wel heel veel echt kan motiveren om mee te doen met activiteiten op een positieve manier. En ja, ik kan er echt heel veel selecteren, omdat het gewoon eigenlijk wel echt een wijk is vol met gemotiveerde jongeren.

Klopt dat, herken je dat? Zijn er veel jongeren die graag iets van hun leven willen maken en een mooie toekomst tegemoet willen gaan?

Dat klopt zeker en dat komt voornamelijk ook door Evert. Evert brengt gewoon een goede sfeer met zich mee. En zo neemt iedereen dat in principe eigenlijk gewoon met zich mee.

En wat was voor jou nou, wat heb jij daar nu van opgestoken? Waar sta jij nu en wat zou je heel graag willen bereiken en waar heeft Evert je misschien in geholpen?

Hij heeft me echt met veel dingen geholpen. Bijvoorbeeld: ik ging er vorig jaar bijna niet over. Heeft hij mij daar ook in geholpen. En stages: ik kon altijd bij hem terecht. Hij is eigenlijk gewoon echt een heel goed persoon. Ik kon altijd bij hem terecht, altijd bellen voor alles. Ik kon altijd echt voor alles bellen.

Ja, dat zijn mooie woorden van deze twee heren. Ik moet ook zeggen, ik word er bijna een beetje verlegen van. Maar ja, ook Nizar is bijzonder. Kijk, Nizar woont nu in Den Dolder. Maar op de momenten dat ik hier in het park kom, dan is Nizar hier nog steeds lekker met zijn vrienden aan het voetballen. Dus dat zegt ook wel iets, denk ik, over de wijk en over de sfeer die hier hangt. Dat kinderen hier graag terugkomen en ook vooral hier lekker blijven spelen.

Misschien nog één vraag aan jullie, want er wonen hier ook heel veel verschillende culturen, dus mensen met verschillende culturele achtergronden. Hoe vinden jullie elkaar? Spelen jullie ook, maakt het niet uit hoe je eruitziet, komen jullie allemaal bij elkaar, of hoe werkt dat in deze wijk?

Ja, het is in principe één grote familie hier. Iedereen is ook met elkaar opgegroeid. Dus iedereen kan het wel met elkaar vinden. Bijvoorbeeld: vroeger toen ik hier op De Op Dreef zat, niemand had een telefoon. Iedereen wist gewoon hoe laat hij naar buiten moest komen. En allemaal verschillende mensen gingen met z’n allen voetballen. Iedereen kan het hier oprecht met elkaar vinden.

Wat mooi. En ik hoor Evert net zeggen dat jij bent verhuisd en toch ben je hier nog steeds. Je hebt hier blijkbaar nog steeds veel vrienden.

Ja, dat klopt. De kinderen hier zijn gewoon lief. Het maakt ook niet uit waar je vandaan komt. Ben je Nederlands of kom je van Curaçao of ben je Marokkaans, het maakt allemaal niet uit. Want je komt hier gewoon om te spelen en vrienden te maken. Dat is het enige waar het om gaat.

Evert, ik ben echt wel onder de indruk wat ik tot nu toe hoor, ook van deze jongeren. Het lijkt echt wel alsof je overal bent. Je zegt: je kent ook bijna elke jongere, terwijl deze wijk best nog groot is. En je helpt jongeren: de ene keer bij het overgaan, de andere keer bij misschien een financiële situatie, of gewoon het organiseren van een voetbalwedstrijd. Wat is jouw kracht? Hoe doe je dat? Want je bent wel een duizendpoot, als ik het zo hoor.

Ik laat het ze weten op de momenten dat het goed is. Maar ik laat ze het ook weten op de momenten dat het gewoon fout is. Ja, ik denk dat ze ook gewoon weten wat ze aan me hebben. Maar ik ben van mezelf ook best wel bescheiden. En weet je, Ridouan zei iets heel moois.

Wat raakte je daarin?

Ik vond het gewoon mooi dat hij aangaf dat ik de reden ben dat hij over is gegaan, maar dat is natuurlijk niet zo. Kijk, ik heb hem gemotiveerd en misschien heb ik hem een duwtje gegeven in de goede richting. Ik heb ook wel eens met zijn stagebegeleider gebeld en zelfs met zijn mentor gebeld. En dat zijn best wel… Als je voor zoveel jongeren contact hebt met mentoren, daar zit gewoon heel veel tijd en energie in. En die steek ik erin. Maar uiteindelijk doen die jongeren het natuurlijk wel gewoon zelf.

Natuurlijk, maar ik denk dat het wel fijn is dat jij er voor hem bent om hem, wat je zegt net, dat duwtje in de rug te geven. Want ik neem aan dat jij hem niet zelf bijvoorbeeld bijles geeft of iets dergelijks.

Nee, dat niet.

Maar hoe zorg je er dan voor dat hij toch misschien net die voldoende gaat halen in plaats van die onvoldoende?

Ja, ik denk dat ik gewoon een klein beetje sleutel aan zijn mindset. Dus op momenten dat hij denkt dat het niet meer gaat lukken, of op momenten dat hij denkt dat er een leraar tegen hem is, probeer ik dat voor hem wat positiever te laten lijken. Dus dat hij daar een iets positiever beeld bij heeft en dat hij iets meer gemotiveerd toch naar school gaat en het idee heeft van: hé, weet je, ik ga het toch gewoon wel halen.

Ik krijg ook de indruk dat je er misschien niet alleen overdag, maar dag en nacht bent. Dus dat jij altijd bereikbaar bent voor de kinderen. Klopt dat?

Ik heb daar wel eens ruzie over met mevrouw, kan ik je vertellen. Ik ben bijna altijd wel bereikbaar. Ze weten ook dat als ik even niet opneem, dat ik ze later toch nog terugbel. Daar gaat nooit een dag overheen. Daarin komen de jongeren ook, heel eerlijk, altijd op de eerste plaats.

Ja?

Ja, voor mij wel. Het klinkt misschien een beetje gek, maar soms kan een netwerkpartner wel iets langer wachten dan een jongere. Maar ja, uiteindelijk ben ik ook jongerenwerker en denk ik ook niet dat dat heel gek is.

Wat Evert voor al deze jongens doet, is indrukwekkend. Maar dan heb ik toch wel één vraag: de meisjes in de wijk. Kan Evert daar ook wat voor betekenen? Ik vraag het hem precies op het juiste moment.

We lopen nu door het tunneltje naar De Knik, waar onder andere een woongroep zit. En we hebben daar een portiekruimte gekregen, ook van Woongroen. En we mogen daar gebruik van maken. En we hebben hier ook elke week een groep meiden zitten.

Ja, want dat was wel inderdaad naar aanleiding van jouw verhaal: dat je veel met voetbal dingen organiseert rondom voetbal en dat daar denk ik veel jongens op afkomen.

Klopt.

Op welke manier probeer jij dan de meiden te bereiken in deze buurt?

Ja, meiden hebben ook gewoon bepaalde behoeftes. Die willen ook samenkomen, die willen ook leuke dingen doen. En die weten mij ook gewoon wel te vinden. En ik heb een aantal stagiaires gehad, meiden ook, jongvolwassen meiden vanuit het mbo, die ook hier in de wijk komen, die al een netwerk hebben. En ik maak eigenlijk heel goed gebruik van het netwerk wat zij hebben. En ik zet deze meiden ook in om meidenactiviteiten te organiseren.

En ja hoor, we zijn weer gespot. De vijftienjarige, prachtig gestylde Romeisa komt net aan en wil even weten waarom Evert hier staat met de microfoon.

Hallo, wij zijn bezig met een… Ik ben burgemeester van Zeist. Hi Romeisa. En ik interview de jongerenwerker Evert. En we hadden het er net over dat we nu… Want waar is dat huis, of die kamer, die ook door meiden… Daar staan we nu bijna voor. Ben jij daar ook weleens geweest?

Ja, heel vaak.

Ja, met meiden?

Ja.

En wat doen jullie dan zoal daar?

We hebben bijvoorbeeld filmavond. We gingen koken. We gingen hier eten met z’n allen.

Zijn er nou even in brede zin dingen waar jullie dan met elkaar over hebben als meiden in deze buurt? Wat zijn onderwerpen die jullie bezighouden?

Hoe het gaat op school, wat we meemaken, waarmee je met iemand kan over praten.

En Evert, jij bent daar dan soms bij en soms die stagiaires?

Vooral op de achtergrond. En zij heeft ook echt leiderschapsskills. En ik zie in haar ook echt iemand die uiteindelijk misschien wel een groep meiden kan begeleiden. En dat is heel toevallig, maar dat is ook echt niet uit mijn duim gezogen. Want zij heeft echt leiderschapsskills. En dat weet ze ook van haarzelf.

Ja, klopt. Vorige week had ik ook maandag, was ik ook bij Evert, voor cursus. Toen moest je ook gaan kijken wat waren jouw eigenschappen. Toen kwam ook leiderschap eruit.

Dan deden we een kwaliteitsspel.

Wat mooi. Wat dat betreft zitten er heel veel talentvolle mensen wonen in deze buurt.

Meer dan in alle andere wijken. Dat durf ik bijna wel te zeggen.

Wat mooi.

Toevallig, je komt als geroepen bij mij. Dit is mooi voor de podcast.

We lopen weer terug via de L-Flat naar Meander Omnium. Na een prachtig gesprek met Evert. En de vraag is natuurlijk: wat is de kracht van Evert? En ik denk vooral inderdaad dat hij zichzelf blijft. Dat hij altijd bereikbaar is. Dat hij er voor de jongens en meiden in deze wijken is. En ja, dat is eigenlijk een hele eenvoudige regel. En toch maakt dat hem tot deze succesvolle jongerenwerker hier in deze wijk, die hij is. En waar jongeren zich thuis voelen en waar jongeren opbloeien en waar jongeren kansen pakken en waar jongeren uiteindelijk echt iets van hun leven willen maken. Dus ja, ik ben daar ontzettend trots op als burgemeester.

En daarmee komt deze aflevering van de serie De Stem van Zeist ten einde. De afgelopen weken heb ik bijzondere gesprekken gevoerd met inwoners uit verschillende delen van onze gemeente. Iedereen bracht zijn eigen verhaal mee. Soms klein, soms groot. Wat mij het meest raakt, is hoeveel kracht er schuilt in die verhalen. In ontmoetingen waarin mensen zich openstellen, hun zorgen delen, maar ook hun hoop, hun veerkracht en hun betrokkenheid bij Zeist. Het laat zien hoe rijk onze gemeenschap is en hoe belangrijk het is dat we blijven luisteren naar elkaar.

Ik wil iedereen bedanken die de moed had om zijn of haar verhaal te vertellen. Ik hoop dat deze reeks je uitnodigt om het gesprek met een ander aan te gaan. Want samen vormen we Zeist. Heb jij ook een verhaal te delen? Laat het me weten.

Dit was De Stem van Zeist. Heb jij nou een stem die gehoord moet worden? Ga dan naar zeist.nl/contact. Deel deze podcast vooral met je buren, je collega’s en vrienden in de omgeving. En heb je alle afleveringen beluisterd en vond je deze podcast interessant? Klik dan op beoordelen in Spotify en geef ons vijf sterren. Dan vinden anderen deze podcast ook makkelijker. Dank je wel.