Stilstaan en vooruitkijken

Tijd om stil te staan bij 2025. Een jaar met hoopvolle momenten, met verdriet en veerkracht, met ontmoetingen die laten zien wat Zeist is. De zes mensen die ik dit jaar volgde in mijn podcast staan voor mij symbool voor al die andere 67.000 inwoners die samen onze gemeente maken. De stemmen van Zeist. 

Mevrouw Bischoff van Heemskerck-Smidt van Gelder, met haar 104 jaar onze oudste inwoonster, staat voor mij symbool voor krachtig ouder worden. Dit jaar bezocht ik veel inwoners, vaak bij bijzondere momenten zoals een 60-, 65- of zelfs 70-jarig huwelijk. Ook was ik getuige van twee prachtige honderdjarigen: Theater Figi en Koninklijk Remia. Zeist is een plek waar veel mensen goed oud kunnen worden. Dat zag ik ook bij de activiteiten van de Algemene Seniorenvereniging Zeist en bij de inloophuizen: ontmoeting, aandacht en steun. Juist ook voor mensen die zich soms eenzaam voelen.

Arno Goedknegt en Austerlitz zijn sterk verbonden met elkaar. Een bijzonder dorp waar gemeenschapszin en sociale cohesie vanzelfsprekend lijken. Natuurlijk zijn er verschillen van mening, over wolven, over natuurbranden en over de toekomst van het dorp. Waar zulke onderwerpen elders vaak tot polarisatie leiden laat Austerlitz zien dat mensen meer zijn dan hun standpunten. Ze zijn bovenal buren, ouders, vrienden. Die menselijke verbinding maakt het verschil.

Evert Brouwer staat voor de kracht van onze jongeren. Als jongerenwerker ziet hij talent en helpt hij jongeren hun plek te vinden. Die talenten zijn er volop, in onze wijken en op onze scholen. Ik ontmoette ze onder andere bij de jongerenraad en tijdens bezoeken met de kinderburgemeester. Dit jaar ontvingen drie kinderen en jongeren zelfs een lintje, als erkenning voor hun bijzondere inzet voor de samenleving.

Professor dr. Annemieke Rozemuller ontving dit jaar een koninklijke onderscheiding voor haar baanbrekende hersenonderzoek. Ik mocht meer dan vijftien Koninklijke Onderscheidingen uitreiken aan wetenschappers, feministen en bevlogen vrijwilligers. Het blijft bijzonder om namens de Koning dankbaarheid te mogen uitspreken voor zoveel toewijding.

Ahmed Kaya en zijn gezin staan voor alle mensen die dit jaar in Zeist een veilige plek vonden. Voor de mensen die ik mocht naturaliseren en voor hen die zich zorgen maakten over familie in oorlogsgebieden. De oorlog voelde nog nooit zo dichtbij. Juist daarom is vrede, en het licht dat daarbij hoort, hoe klein soms ook, iets om te koesteren.

Aan het einde van dit jaar wens ik iedereen fijne, warme Kerstdagen. Laten we samen stilstaan bij wat 2025 ons bracht en met hoop, vertrouwen en verbondenheid vooruitkijken naar het nieuwe jaar.